Een eerste vorm van inkomsten uit vermogen zijn interesten op spaarboekjes, kasbons of beleggingsfondsen, en dividenden op aandelen. Je belegt een bepaald bedrag, en jaarlijks heb je daarop inkomsten. De belasting die je hierop betaalt, bedraagt 15 % of 25 %, afhankelijk van het risico van de belegging. Je betaalt 15 % als je een laag risico neemt en 25 % bij hoog risico. Die belasting noemt men de “ bevrijdende roerende voorheffing”. Het woord “bevrijdend” houdt in dat je het verder niet meer moet aangeven aan je belastingen. Die 15 % of 25 % is dus het maximum dat je erop betaalt.

Ter vergelijking: inkomsten uit arbeid (loon en dergelijke) zijn onderworpen aan belastingen. De laagste schijf is 25 % en de hoogste 50 %. Er is wel een belastingvrije som van 6.150 euro of 6.400 euro, naargelang het loon, maar je betaalt toch al snel meer op inkomsten uit werk. De euromiljonairs hebben hier echter ook weer een andere voordeel. CEO of managers krijgen ook een loon van hun eigen bedrijf, en betalen daarop belastingen, maar zij kunnen dit loon dan weer terug aftrekken in hun vennootschap.

Ten tweede kun je, als je aandelen bezit, inkomsten verwerven bij verkoop van die aandelen. Tenminste, als ze in waarde gestegen zijn nadat je ze hebt aangekocht. Het verschil, de winst tussen aankoop en verkoop, noemt men de meerwaarden. De jacht op zulke “meerwaarden” is de dagelijkse bezigheid van speculanten. Je zou de indruk kunnen krijgen dat, gezien de crisis, er niet veel meerwaarden meer te rapen vallen op de beurs. Vergeet het. De gezamenlijke koers van de twintig belangrijkste beursgenoteerde bedrijven in ons land (Bel 20) klokte eind 2009 liefst 31 procent hoger af dan het jaar ervoor. De waarde van die aandelen was dus met zowat een derde gestegen. De koers van het aandeel van AB InBev, de grootste bierproducent ter wereld, steeg zelfs met 119 procent! Wie in januari 2009 zo’n aandeel kocht, en het in december weer verkocht, kreeg er meer dan het dubbele voor terug. Je zou dan denken dat het niet meer dan normaal is dat je op die “meerwaarden”, waar je eigenlijk zelf geen klop hebt voor moeten doen, ook belastingen betaalt. Niet dus. In België betaal je 0, jawel nul, procent belastingen op de meerwaarden. België is een uitzondering in Europa. In Frankrijk bijvoorbeeld betaal je daar wel 29 % op en in Duitsland 26,38 %.

Door de afwezigheid van dergelijke rechtvaardige belasting werd Albert Frère in België op een mum van tijd euromiljardair. Hij verkocht zijn aandelen steeds op het juiste moment met een recordwinst. En daarop betaalde hij 0 % belastingen.

Ten derde kun je inkomsten verwerven uit onroerende goederen, met andere woorden op de huurinkomsten uit gebouwen die je bezit. In België betaal je daar geen belastingen op wanneer je verhuurt aan particulieren. Je betaalt wel onroerende voorheffing (ook wel grondlasten genoemd) op het “kadastraal inkomen” (KI). Dit is een fictief jaarlijks huurbedrag. (Fictief, want gebaseerd op een schatting door de administratie van het kadaster, die daartoe een aantal parameters gebruikt, zoals ligging en bereikbaarheid) Deze bedragen zijn zeer laag, want ze dateren van 1979. Dit betekent dat prijzen en de criteria verouderd zijn. Er was aanvankelijk een algehele herziening (perekwatie) voorzien begin de jaren 1990, maar die kwam er niet. Men heeft toen beslist alleen te indexeren.

Wie een tweede of derde huis bezit, behoort natuurlijk niet meteen tot de 2 % rijkste Belgen. Maar wie een omvangrijk vastgoedpark heeft en verhuurt, zag zijn portefeuille de voorbije jaren wel flink aandikken. De miljonairtaks zorgt dat de steenrijke eigenaars wel hun steentje bijdragen.

Een vraag?

Nog meer veel gestelde vragen (FAQ), door Nicole Naert voorzien van een deskundig antwoord, vindt u op www.miljonairstaks.be.

• Worden eigenaars van woningen niet dubbel belast? Hoe vermijd je dat de rijksten deze taks omzeilen?

• Waar komen jullie cijfers over de miljonairstaks vandaan?

Hebt u zelf ook een vraag over de miljonairstaks? Stel ze via www.miljonairstaks.be aan onze experte Nicole Naert.